"Negriño do pastoreo"

Xa fai moito tempo, no río Grande do Sul (estado situado ao sur de Brasil), vivía un neno negro, escravo, que era propiedade dun señor riquísimo, pero ruín coma o demo, de xeito que todos os seus escravos e criados lle tiñan moito medo.
O neniño negro, dende que era moi pequeno, andaba de pastor dos centos de animais nos grandes prados do seu amo, tornándoos da onza pintada e abrigándoos das tormentas, ademais coidaba tamén das vacas, cabras e ovellas, muxíndoas e axudándolles a parir as súas crías.
Sempre ao fin da tarde, cando volvía do prado, o neno poñíase sobre a "porteira" (unha cancela grande), mentres o seu señor contaba os animais e ao terminar o seu cómputo, deicíalle:
- Menos mal que están todos. Anda, negriño, pecha a "porteira".
Pero unha vez, ao señor faltáballe unha ovella no cómputo e púxose a berrar co neno, que aterrorizado, propuxo volver ao prado para buscar a ovella perdida. Non obstante, o amo atouno a un pao e pegoulle tanto ao negriño que o pobre alí morreu.
Dende entón, di a xente, que a súa ánima anda polos prados buscando por todos os sitios a ovella perdida.
Por iso, segundo a lenda, cando perdemos algunha cousa e se nos fai imposible atopaa, pedímoslla ao negriño do pastoreo, que xa está afeito a buscar.
Así, pola tradición, hai que facerlle un pequeno altar nun canto da casa, acenderlle unha candea e cantarlle unha oración con moita fe. Unha das cancións máis coñecidas é:
"Negrinho do pastoreio
acendo esta vela para ti
e peço que me devolvas
a querencia que eu perdi.
Negrinho do pastoreio
deixo a ti o meu rincão
eu te acendo esta velinha
nela está meu coração."

(Tradución ó galego: Negriño do pastoreo
acendo esta candea para ti
e pido que me devolvas
a cousa querida que eu perdín.
Negriño do pastoreo
dedícoche o meu cantiño
acéndoche esta candeíña
e fágoo de corazón.)

Hoxe en día aínda hai quen lle pide non soamente cousas materiais perdidas, senón tamén liberdade, paz, saúde, tranquilidade e xustiza.

Nilsa (Brasil)